Όταν ένα ψηφιακό έργο εξελίσσεται μέσα από πολλές διορθώσεις, είναι εύκολο να χαθούν παλαιότερες εκδοχές ή να μην είναι σαφές πότε και γιατί έγινε μια αλλαγή. Το Git είναι ένα σύστημα ελέγχου εκδόσεων που καταγράφει την πορεία ενός έργου και επιτρέπει την επιστροφή σε προηγούμενες καταστάσεις. Παρότι χρησιμοποιείται κυρίως από προγραμματιστές, μπορεί να αξιοποιηθεί και για την παρακολούθηση αλλαγών σε κείμενα, αρχεία ρυθμίσεων και άλλα ψηφιακά έργα.
Η βασική μονάδα του Git είναι το αποθετήριο (repository), ένας φάκελος μέσα στον οποίο καταγράφεται το ιστορικό των αρχείων. Για να ξεκινήσει κάποιος, εγκαθιστά το Git και ανοίγει το τερματικό στον φάκελο του έργου. Με την εντολή git init δημιουργεί ένα νέο αποθετήριο.
Στη συνέχεια μπορεί να προσθέσει τα αρχεία που θέλει να παρακολουθεί με την εντολή git add. Για να αποθηκεύσει την πρώτη καταγεγραμμένη κατάσταση, χρησιμοποιεί την εντολή git commit -m, συνοδεύοντάς την από ένα σύντομο μήνυμα που περιγράφει την αλλαγή.
Για παράδειγμα, σε ένα έργο που περιλαμβάνει ένα κείμενο, μπορεί να δημιουργηθεί ένα πρώτο commit με την αρχική μορφή του και ένα δεύτερο μετά τις διορθώσεις. Έτσι διατηρείται το ιστορικό και είναι δυνατό να συγκριθούν οι δύο εκδοχές.
Η εντολή git status εμφανίζει ποια αρχεία έχουν τροποποιηθεί, ενώ η git log παρουσιάζει τη σειρά των καταγεγραμμένων αλλαγών. Με την κατάλληλη εντολή σύγκρισης, ο χρήστης μπορεί να δει τι ακριβώς προστέθηκε ή αφαιρέθηκε ανάμεσα σε δύο εκδόσεις.
Το Git υποστηρίζει επίσης branches, δηλαδή ξεχωριστές γραμμές εργασίας. Έτσι μπορεί κάποιος να δοκιμάσει μια αλλαγή χωρίς να επηρεάσει την κύρια έκδοση του έργου.
Χρειάζεται να θυμόμαστε ότι το Git δεν αντικαθιστά τα αντίγραφα ασφαλείας. Αν το αποθετήριο βρίσκεται μόνο στον ίδιο δίσκο με τα αρχικά αρχεία, μια σοβαρή βλάβη μπορεί να καταστρέψει και τα δύο.
Η αξιοποίησή του προσφέρει καλύτερο έλεγχο στις αλλαγές και οργανωμένο ιστορικό, ακόμη και σε έργα που δεν σχετίζονται με τον προγραμματισμό.
