Η υγρασία στους τοίχους μπορεί να εμφανιστεί σταδιακά και να παραμείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα χωρίς να γίνεται άμεσα αντιληπτή. Συχνά, τα πρώτα σημάδια είναι μικρές αλλοιώσεις στο χρώμα, αποκόλληση σοβά ή εμφάνιση δυσάρεστης οσμής. Ένα σύστημα καταγραφής της υγρασίας μπορεί να βοηθήσει στην παρακολούθηση των μεταβολών σε συγκεκριμένα σημεία ενός κτιρίου.
Η κατασκευή μπορεί να βασιστεί σε αισθητήρες υγρασίας κατάλληλους για δομικά υλικά και σε έναν μικροελεγκτή που αποθηκεύει τις μετρήσεις. Υπάρχουν φορητοί μετρητές υγρασίας που λειτουργούν με ακίδες, αλλά και μοντέλα χωρίς ακίδες, τα οποία χρησιμοποιούν ηλεκτρομαγνητικές μετρήσεις.
Για μια απλή ψηφιακή εγκατάσταση, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε έναν αισθητήρα που υποστηρίζει συνεχή καταγραφή και να τον συνδέσουμε με έναν μικροελεγκτή. Η συσκευή λαμβάνει μετρήσεις σε τακτά χρονικά διαστήματα και τις αποθηκεύει σε κάρτα μνήμης ή τις μεταδίδει ασύρματα.
Το επόμενο βήμα είναι η δημιουργία ενός ιστορικού για κάθε σημείο ελέγχου. Για παράδειγμα, μπορούμε να τοποθετήσουμε αισθητήρες σε διαφορετικούς τοίχους και να συγκρίνουμε τις μεταβολές της υγρασίας μέσα σε ημέρες ή εβδομάδες.
Εάν οι μετρήσεις παρουσιάζουν σταθερή αύξηση, το σύστημα μπορεί να στείλει προειδοποίηση. Με αυτόν τον τρόπο, ο χρήστης αποκτά μια ένδειξη ότι χρειάζεται περαιτέρω έλεγχος.
Πρέπει να επισημανθεί ότι οι απλοί αισθητήρες περιβαλλοντικής υγρασίας δεν μετρούν την υγρασία στο εσωτερικό ενός τοίχου. Για τέτοιες μετρήσεις απαιτείται ειδικός εξοπλισμός, ενώ η σωστή ερμηνεία των αποτελεσμάτων μπορεί να χρειάζεται τη συνδρομή τεχνικού.
Η ψηφιακή καταγραφή δεν εντοπίζει από μόνη της την αιτία της υγρασίας, μπορεί όμως να προσφέρει χρήσιμα στοιχεία για την εξέλιξη ενός προβλήματος και να διευκολύνει την έγκαιρη αντιμετώπισή του.
