Κάθε φορά που πληκτρολογείται μια διεύθυνση ιστοσελίδας, ο υπολογιστής χρειάζεται να εντοπίσει την αντίστοιχη διαδικτυακή διεύθυνση IP. Αυτή η αναζήτηση γίνεται συνήθως μέσω του συστήματος DNS. Με την παραδοσιακή μέθοδο, το σχετικό αίτημα μπορεί να μεταδοθεί χωρίς κρυπτογράφηση, κάτι που επιτρέπει σε ορισμένους ενδιάμεσους να παρατηρούν ποιους τομείς αναζητά η συσκευή. Το DNS over HTTPS (DoH) επιχειρεί να προστατεύσει αυτά τα αιτήματα κρυπτογραφώντας τα μέσω HTTPS.
Για να ενεργοποιηθεί, ο χρήστης μπορεί να ξεκινήσει από τις ρυθμίσεις του browser. Στον Chrome, η σχετική επιλογή βρίσκεται συνήθως στις ρυθμίσεις ασφαλείας, στην ενότητα που αφορά την ασφάλεια περιήγησης ή τη χρήση ασφαλούς DNS. Στον Edge και σε άλλους συμβατούς browsers υπάρχει αντίστοιχη ρύθμιση, αν και η διαδρομή και οι διαθέσιμες επιλογές ενδέχεται να διαφέρουν ανά έκδοση.
Ανάλογα με το πρόγραμμα, μπορεί να επιλεγεί αυτόματη χρήση ασφαλούς DNS ή συγκεκριμένος πάροχος. Η επιλογή παρόχου πρέπει να γίνεται με βάση την αξιοπιστία, την πολιτική απορρήτου και τις ανάγκες του χρήστη. Σε έναν υπολογιστή που διαχειρίζεται εταιρεία ή σχολείο, οι ρυθμίσεις μπορεί να ελέγχονται κεντρικά και να μην επιτρέπεται η αλλαγή τους.
Μετά την ενεργοποίηση, αξίζει να ελεγχθεί αν οι ιστοσελίδες που χρησιμοποιούνται συχνά εξακολουθούν να λειτουργούν κανονικά. Σε ορισμένα δίκτυα, ειδικά σε εταιρικά ή εκπαιδευτικά περιβάλλοντα, η αλλαγή DNS μπορεί να επηρεάσει φίλτρα, γονικούς ελέγχους ή πρόσβαση σε εσωτερικές υπηρεσίες. Αν παρουσιαστούν προβλήματα, η ρύθμιση μπορεί να χρειαστεί προσαρμογή.
Το DoH δεν κάνει τον χρήστη ανώνυμο στο διαδίκτυο και δεν κρύβει από μόνο του όλη τη δραστηριότητα περιήγησης. Ο πάροχος σύνδεσης ή οι ιστοσελίδες μπορούν να συλλέγουν άλλου είδους δεδομένα, ενώ ο επιλεγμένος πάροχος DNS μπορεί να βλέπει τα αιτήματα που εξυπηρετεί. Πρόκειται, λοιπόν, για ένα επιμέρους μέτρο ιδιωτικότητας και όχι για πλήρη λύση προστασίας.
